همه قربانی خودخواهی بی عاطفه ی من شده اند

لج و لجبازی ما با همه انگار

کجا گفته ام انگار که هر شب به سلام تو جوابی بدهم

سردیم یخ تر از آن قهوه ی تلخی است که یاد آور دعوای شب است

تو به من محتاجی

من به تو معتادم

کم کم این ثانیه ها می میرند

و تو یک روز که من مرده ام این راز مرا می فهمی

بی خیالش تو که در خواب منی

قهوه تازه چه بویی دارد

تلخی اش گیرا باد

لحظه ی رفتن من نزدیک است

کسی از دور مرا می خواند

می شنوی...!!!